عشق حلال
علامه محمدتقی جعفری (رحمة الله علیه) میگفتند :
عدهای از جامعهشناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا در بارهی موضوع مهمی به بحث و
تبادل نظر بپردازند .
موضوع این بود : ارزش واقعی انسان به چیست؟
برای سنجش ارزش خیلی از موجودات معیار خاصی داریم ؛
مثلاً معیار ارزش طلا وزن و عیار آن است ،
معیار ارزش بنزین مقدار و کیفیت آن است ،
معیار ارزش پول پشتوانهی آن است .
اما معیار ارزش انسانها چیست ؟
هر کدام از جامعهشناسان صحبتهایی داشتند و معیارهای خاصی را ارائه کردند .
بعد وقتی نوبت به بنده رسید گفتم :
اگر میخواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق
میورزد .
کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است ، در واقع ارزشش به مقدار همان آپارتمان است .
کسی که عشقش ماشینش است ، ارزشش به همان میزان است .
اما کسی که عشقش خدای متعال است ارزشش به اندازه ی خداست .
علامه فرمودند : من این مطالب را گفتم و پایین آمدم .
وقتی جامعهشناسان صحبتهای مرا شنیدند برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و کف زدند .
وقتی تشویق آنها تمام شد من دو باره بلند شدم و گفتم :
عزیزان ! این کلام از من نبود بلکه از شخصی به نام علی ( ع ) است .
آن حضرت در نهجالبلاغه میفرمایند :
قِیمَةُ کُلِّ أمْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ
ارزش هر انسانی به اندازهی چیزی است که دوست میدارد
وقتی این کلام را گفتم ، دو باره به نشانهی احترام به وجود مقدس امیر مومنان علی (ع) از جا بلند
شدند و چند بار نام آنحضرت را بر زبان جاری کردند .
حضرت علامه در ادامه میگفتند :
عشق حلال به این است که انسانی ( مثلاً ) عاشق 50 میلیون تومان پول باشد حال اگر به انسان
بگویند : « آی ، پنجاهمیلیونی ! » چقدر بدش میآید ؟
در واقع میفهمد که این حرف توهین در حق اوست . حالا که تکلیف عشق حلال ، اما دنیوی معلوم
شد ، ببینید اگر کسی عشق به گناه و معصیت داشته باشد ، چقدر پست و بیارزش است .
