خلوت انس

حاضرم در راه دین از تن جدا گردد سرم    

من بمیرم باک نیست اما بماند رهبرم    

 سال هاست که از آن روزها می گذرد ولی شراره های آتش دیروز هم چنان

 پا برجاست . بدون شک این رمز جاودانگی ، چیزی جز اقتدای به کربلا نبود .

 خاکها بوی خون می دهند و فریاد آزادی و آزادگی سر می دهند . آنجا زمین

 و زمان به روایتگری می پردازند و گواهی بر حقانیت انسان هایی می دهند

 که همه چیز را فدای اعتقادات و باورهایشان کردند و در این آوردگاه ، قصد

 آن شده است تا میکده های کربلای هشت ساله را به روی شما بازگشاییم 

 شاید هوای آن روزها را تنفس کنیم ...

 و حال یک سوال :

          آیا سزاوار است این رشادتها و جانفشانی ها را فراموش کنیم